Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SAİB: | Bir yerle veya bir şeyle ilişiği ve alâkası olmayan. |
| SAİB: | (Savab. dan) Maksada uygun. Hedefe doğru ulaşan. Doğru. Yanlışsız. Yanlışlık yapmayan. |
| SAİB: | Yağmur getiren bora. |
| SAİB: | Ak saçlı, beyaz saçlı. |
| SAİBE: | Başı boş bırakılmış hayvan. Sâime. |
| İçerisinde 'SAİB' geçenler | |
| ASAİB: | Cemaatler, tayfalar. * Başa sarılan sargılar, nesneler. |
| EFKÂR-I SÂİBE: | Maksada uygun fikirler, doğru sözler. |
| MASAİB: | (Bak: Mesaib) |
| MESAİB: | Musibetler. * Güçlükler. |
| MESAİB-İ DÜNYEVİYE: | Dünya musibetleri ve güçlükleri. |
| MESAİB: | Felâketler. Uğursuzluklar. Suubetler. Güçlükler. |
| MÜTESAİB: | Esneyen, esneyici olan. |
| NASAİB: | (Nasibe. C.) Dikili taşlar. |
| SAİBE: | Başı boş bırakılmış hayvan. Sâime. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SAİBE : | Başı boş bırakılmış hayvan. Sâime. |
| SAİ : | Çalışan. * Devletçe posta idaresinin kurulmasından evvel mektup ve emanet götürüp getiren kimseler. * Bir yere vâli olan. * Cemaat başı. * Yan yan giden. * Hızlı yürüyen. * Koğuculuk yapan. |
| SA' : | Çiy, rutubet, şebnem. * Kur'an-ı Kerim alfabesindeki dördüncü harfin adı. |