Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SAİBE: | Başı boş bırakılmış hayvan. Sâime. |
| İçerisinde 'SAİBE' geçenler | |
| EFKÂR-I SÂİBE: | Maksada uygun fikirler, doğru sözler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SAİB : | Bir yerle veya bir şeyle ilişiği ve alâkası olmayan. |
| SAİ : | Çalışan. * Devletçe posta idaresinin kurulmasından evvel mektup ve emanet götürüp getiren kimseler. * Bir yere vâli olan. * Cemaat başı. * Yan yan giden. * Hızlı yürüyen. * Koğuculuk yapan. |
| SA' : | Çiy, rutubet, şebnem. * Kur'an-ı Kerim alfabesindeki dördüncü harfin adı. |