Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SAİKA-ZEDE: | f. Yıldırım çarpmış. |
| İçerisinde 'SAİKA-ZEDE' geçenler | |
| İçerisinde 'SAİKA-ZEDE' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SAİKA-VARİ : | f. Yıldırım gibi. Şiddetli korkutarak. |
| SAİKA : | Yıldırım. Ölüm, mevt. * Nüzul ateşi. * Semadan gelen şiddetli ses. * Mühlik ve azab. * Bulutları sevke vazifeli melek. |
| SAİK : | (Bak: Saak) |
| SAİ : | Çalışan. * Devletçe posta idaresinin kurulmasından evvel mektup ve emanet götürüp getiren kimseler. * Bir yere vâli olan. * Cemaat başı. * Yan yan giden. * Hızlı yürüyen. * Koğuculuk yapan. |
| SA' : | Çiy, rutubet, şebnem. * Kur'an-ı Kerim alfabesindeki dördüncü harfin adı. |