Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SADEF: | Deniz böceklerinin kıymetli kabuğu ve onlardan yapılan şeyler. Sert, parlak ve şeffafa yakın madde. İnci kabuğu. |
| SADEFÇE: | f. Küçük sadef. |
| SADEF (SUDUF): | Yüksek büyük dağ. Her yüksek nesne. Devenin her dört ayağı. Bir yöne ğilmek. |
| SADEFE: | (C.: Suduf-Esdâf) İnci kabuğu. Kulak içi. |
| İçerisinde 'SADEF' geçenler | |
| MUSADEFE: | Bulmak. * Yetişmek. |
| MÜSADEFE(T): | (Suduf. dan) Rast gelme. Tesâdüf etme. |
| SADEFÇE: | f. Küçük sadef. |
| SADEF (SUDUF): | Yüksek büyük dağ. * Her yüksek nesne. * Devenin her dört ayağı. * Bir yöne ğilmek. |
| SADEFE: | (C.: Suduf-Esdâf) İnci kabuğu. * Kulak içi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SADEFÇE : | f. Küçük sadef. |
| SADE : | (Sayd. dan) Mâzi fiilidir. "Avlandı" mânâsındadır. ( dan) "Bağır, ilân et" mânâsına emirdir. Meydan okumak, âciz bırakmak mealinde ve i'caz yoluna işaret eder "sâd" diye okunur. * Sadakat, sıdk gibi mânâlara da gelir. |
| SAD : | f. Yüz sayısı. |
| SA' : | Çiy, rutubet, şebnem. * Kur'an-ı Kerim alfabesindeki dördüncü harfin adı. |