Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SAFSAF: | (C.: Safâsıf) Yüksek düz yer. Serçe kuşu. |
| SAFSAF: | (C.: Safsâfe) Her nesnenin kemi, kötüsü, hor ve hakiri. Döğülmüş yumuşak toprak. Mâkul olmayan kelimeler. Mânâsız şiir. Yaramaz ve kötü işler. |
| SAFSAF: | Söğüt ağacı. |
| SAFSAFA: | Elemek. Asılsız yapmak. İşe yaramaz hâle getirmek, yaramaz etmek. Hor ve hakir etmek. |
| SAFSAFE: | Ekşi aş. Ekşili nesne. |
| İçerisinde 'SAFSAF' geçenler | |
| SAFSAFA: | Elemek. * Asılsız yapmak. * İşe yaramaz hâle getirmek, yaramaz etmek. Hor ve hakir etmek. |
| SAFSAFE: | Ekşi aş. * Ekşili nesne. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SAFSAFA : | Elemek. * Asılsız yapmak. * İşe yaramaz hâle getirmek, yaramaz etmek. Hor ve hakir etmek. |
| SAF (SÂFİ) : | Katışıksız, berrâk, temiz. * Zeki olmayan, derin düşünmeyen, dikkatsiz. |
| SA' : | Çiy, rutubet, şebnem. * Kur'an-ı Kerim alfabesindeki dördüncü harfin adı. |