Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SALAHİYET: | Bir işe karışmağa veya o işi yapmağa hakkı olmak, vazifeli olmak, bir iş için emir almış olmak. Bir dâvaya bakabilmek. |
| SALAHİYETDAR: | f. Vazifeli, salahiyet sâhibi. |
| İçerisinde 'SALAHİYET' geçenler | |
| ADEM-İ SALÂHİYET: | Salâhiyetsizlik, yetkisizlik. |
| SALAHİYETDAR: | f. Vazifeli, salahiyet sâhibi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SALAHİYETDAR : | f. Vazifeli, salahiyet sâhibi. |
| SALAH : | Bir şeyin en iyi hâli. Rahatlık, sulh, iyileşme, düzelme, iyilik. Dine olan bağlılık. Her hayra câmi faziletlerin toplanmasında hâsıl olan yüksek bir sıfat. (Mukabili fesad ve fücurdur) |
| SALÂ : | Namaza davet için çağırmak. Minarede okunan salavat, dua. (Kelimenin aslı "Essalât" veya "Salât" dır.) |
| SAL : | f. Sene, yıl. |
| SA' : | Çiy, rutubet, şebnem. * Kur'an-ı Kerim alfabesindeki dördüncü harfin adı. |