Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SAMM(E): | Zehirleyen. Ağulu. Sam Yeli denen öldürücü rüzgâr. |
| SAMM: | Sağır olmak. Şişenin ağzını tıkamak. Katı, sağlam ve sert madde. Vurmak. |
| SAMMA: | Sesi çıkmayan, sessiz. Sağır ve dilsiz. Katı ve son kaya. Sağlam ve sert yer. Belâ. Zahmet, meşakkat. |
| SAMME: | (C.: Sevvâm) Zehirli hayvan. |
| İçerisinde 'SAMM' geçenler | |
| ASAMM: | Sağır. * Sert, katı. * Güç, tahammül edilmez. * Gr: Muzaaf olan fiil. (İkinci veya üçüncü harf-i aslisi şeddeli olan fiil) |
| ESAMM: | (C.: Summun) Kulağı sağır olan. * Katı taş. |
| MESAMM: | (Mesemm. C.) İnsan veya hayvan cildi üzerindeki teneffüse yarayan küçük delikler, gözenekler. |
| MESAMM-ÜL CİLD: | Tıb: Cilt üzerindeki küçük delikler. |
| MESAMMÂT: | (Mesâmm. C.) Mesammlar. Delikler, gözenekler. |
| MUSAMMAT: | Edb: Beyitleri kafiyeli ve dört kısımdan ibaret olan manzume. |
| MUSAMMEM: | (Samm. dan) Tasmim olunmuş. Kat'i olarak karar verilmiş. Kararlaşmış. Hakkında karar verilmiş olan. |
| MUSAMMET: | (Sammet. den) Kof olmayan. İçi boş olmıyan şey. * Gr: Arap alfabesine "b, f, l, m, n, r" nin haricindeki bütün harfler. |
| MUSAMMİM: | Azimli olan. Kararlı olan. Karar veren. |
| MÜTESAMMİM: | Kasdedici, kasdeden. * Sağlamlaştıran, muhkem eden. |
| SAMM(E): | Zehirleyen. Ağulu. * Sam Yeli denen öldürücü rüzgâr. |
| SAMMA: | Sesi çıkmayan, sessiz. * Sağır ve dilsiz. * Katı ve son kaya. * Sağlam ve sert yer. * Belâ. * Zahmet, meşakkat. |
| SAMME: | (C.: Sevvâm) Zehirli hayvan. |
| SUKUT-I MUSAMMEM: | Düşmesi kararlaştırılmış. İktidardan düşürmek için hakkında karar alınmış. |
| TASAMM: | Kendini sağır etmek. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SAMM(E) : | Zehirleyen. Ağulu. * Sam Yeli denen öldürücü rüzgâr. |
| SAM : | Ölüm, mevt. * Yer altındaki altın damarı. * Gök kuşağı. * Ateş. * Sersemlik hastalığı. * Hazret-i Nuh'un (A.S.) oğullarından birinin ismi. |
| SA' : | Çiy, rutubet, şebnem. * Kur'an-ı Kerim alfabesindeki dördüncü harfin adı. |