Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SARİM: | Kesen, kesici. Şecaatlı. |
| SARİM: | Kesilmiş. Biçilmiş ekin, döğülmemiş harman. |
| SARİME: | Ekini biçilmiş yer. |
| İçerisinde 'SARİM' geçenler | |
| ASARİM: | (Asrâm. C.) Çadır toplulukları. Ayrı ayrı küçük insan grupları. |
| SARİME: | Ekini biçilmiş yer. |
| SEYF-İ SÂRİM: | Keskin kılıç. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SARİME : | Ekini biçilmiş yer. |
| SARİ : | (Sâriye) Sirayet eden, bulaşıcı, geçici olan. Genişleyip başkasına da geçmeğe, yayılmağa müstaid olan. |
| SAR : | f. Yer, mekân bildiren, birleşik kelimeler yapılan bir ek'tir. Bir şeyin kesretle bulunduğunu gösterir. Meselâ: Kühsar $ : Çok dağlık yer. |
| SA' : | Çiy, rutubet, şebnem. * Kur'an-ı Kerim alfabesindeki dördüncü harfin adı. |