Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SATİ: | Adımlarını geniş atan at. |
| SATİH: | (Bak: Şıkk) |
| SATİM: | (C.: Sutem) Galiz, kaba. |
| SATİR: | Setreden, örten, kapatan. Günahları, kusurları örten. |
| SATİT: | Ses. Topluluk, cemaat. |
| İçerisinde 'SATİ' geçenler | |
| BESATİN: | (Bostan. C.) Bostanlar. |
| BESATİN-İ CİNAN: | Cennet bostanları. Cennet bahçeleri. |
| DESATİR: | (Düstur. C.) Düsturlar, kaideler. (Desatir-i hikmet, nevamis-i hükümetle; kavanin-i hak, revabıt-ı kuvvetle imtizac etmezse cumhur-u avamda müsmir olamaz. M.) |
| DESATİR-İ ÂLİYE: | Yüksek ve ulvi düsturlar ve kaideler. |
| DESATİR-İ HİKMET: | Hikmet düsturları. Hikmet ve maslahatın iktiza ettirdiği kaideler. |
| DESÂTİR-İ İLMİYE: | İlmin düsturları. İlmin icab ettirdiği kaideler. |
| DESÂTİR-İ İSLÂMİYE: | İslâma ait kaide ve düsturlar. |
| ESATÎN: | Sütunlar. Üstüvaneler. Direkler. * Mc: İleri gelen kimseler. |
| ESATİR: | İlk zamanlara ait uydurma hikâyeler. Masallar. Mitoloji. * Saflar. Sıralar. |
| ESATİR-ÜL EVVELÎN: | İlk zamanlara ait efsâneler. |
| ESATÎZ: | (Esâtîze) : (Üstaz. C.) Usta başıları. Bir işin tedbirinde, öğretilmesinde önderlik edenler. |
| RESATİK: | (Rustâk. C.) Köyler, çiftlikler. |
| RUHSATİYYE: | San'at veya ticaret için verilen izin kâğıdı. |
| SAFSATİYÂT: | Safsatalar, yalan ve yanlış şeytâni sözler. |
| SATİH: | (Bak: Şıkk) |
| SATİM: | (C.: Sutem) Galiz, kaba. |
| SATİR: | Setreden, örten, kapatan. * Günahları, kusurları örten. |
| SATİT: | Ses. * Topluluk, cemaat. |
| VASATÎ: | İkisi ortası. Ortalama. Orta halde. |
| VASATÎ SAAT: | Hakiki güneşe tâbi olmak üzere, muntazam hareket ettiği tasavvur olunan mevhum bir güneşin, o yerin nısfun nehârından (meridyeninden) arka arkaya iki defa geçişi arasındaki zamanın yirmi dörtte biri. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SATİH : | (Bak: Şıkk) |
| SAT' : | Yüksek olmak. Kesmek, kat'etmek. |
| SA' : | Çiy, rutubet, şebnem. * Kur'an-ı Kerim alfabesindeki dördüncü harfin adı. |