Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SAZÎ: | f. Düzenleyicilik, yapıcılık. |
| İçerisinde 'SAZÎ' geçenler | |
| ARBEDE-SÂZÎ: | f. Gürültücülük, kavgacılık. |
| AŞTÎ-SÂZÎ: | f. Barışseverlik, sulhseverlik. |
| DEM-SAZÎ: | f. Dostluk, arkadaşlık. Sırdaşlık. |
| MERHEMSÂZÎ: | f. Çare buluculuk. |
| NA-SAZÎ: | f. Uygunsuzluk, münasebetsizlik, uymazlık. |
| NASİYE-SÂZÎ: | f. Alnını yere sürme. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SAZ : | f. (Sâhten: Yapmak mastarından emir köküdür) Eden, yapan, uyduran, düzen mânalarına gelir ve birleşik kelimeler yapılır. Meselâ: Evham-saz $ : Evham veren. |
| SA' : | Çiy, rutubet, şebnem. * Kur'an-ı Kerim alfabesindeki dördüncü harfin adı. |