Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SECDE-İ TİLÂVET: | Kur'an okurken veya dinlerken secde âyeti dinlenir veya okunursa secdeye kapanmak vâcibdir. Okuma secdesi mânasiyle bu isim verilmiştir. Abdestli ve bulunduğu yer temiz olmak şartiyle kıbleye müteveccihen secde edilir. (Kur'an-ı Kerim'de, 7, 13, 16, 17, 19, 22, 25, 27, 32, 38, 41, 53, 84 ve 96. Surelerde olmak üzere 14 yerinde secde âyeti vardır.) |
| İçerisinde 'SECDE-İ TİLÂVET' geçenler | |
| İçerisinde 'SECDE-İ TİLÂVET' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SECDE-İ ŞÜKRAN : | Şükür secdesi. Şükretmek maksadıyla yapılan secde. |
| SECDE : | Allah'ın (C.C.) huzurunda yere kapanış. İbadet ve Allah'a (C.C.) memnuniyetini ve itaatini bildirmek veya şükretmek için yere kapanarak alın, burun ucu, eller, dizler ve ayak uçları yere gelecek şekilde yapılan en büyük tazim ifade eden hareket. Namazın bir rüknü. |
| SEC' : | (C.: Escâ-Esâci) Kumru sesi. * Kafiyeli söz. |
| SEYF-İ BETTÂR : | Çok keskin kılıç. |