Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SEFASİF: | (Sefsâf. C.) Yerden toz kaldırarak esen rüzgârlar. |
| İçerisinde 'SEFASİF' geçenler | |
| İçerisinde 'SEFASİF' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SEFA' : | Buğday başının kılçığı. * Orak. * Kuyu içinden çıkan toprak. |
| SEF' : | Alâmet. İşaret. * Yandırmak. * Kara etmek. * Çekmek. |
| SEYF-İ BETTÂR : | Çok keskin kılıç. |