Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SERZAKİR: | f. Başta gelen zâkir, zikredenlerin başı. (Hazret-i Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâm'dan kinâye olur.) |
| İçerisinde 'SERZAKİR' geçenler | |
| İçerisinde 'SERZAKİR' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SERZEDE : | f. Baş göstermiş, uç vermiş, çıkmış. |
| SER : | f. Baş. Tepe. Uç. Nihayet. Zirve. Gaye. * Baş, başkan, reis. |
| SEYF-İ BETTÂR : | Çok keskin kılıç. |