Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SIYAH: | (Sayha. C.) Bağırmalar, çığlıklar, haykırışlar, feryadlar. |
| SIYAH-I MÂTEM: | Mâtem feryadları. |
| SİYAH: | f. Kara, esved. Zenci. |
| SİYAHA: | Suyun akması. Oruç tutmak. |
| SİYAHAT: | (Seyyehân - Siyâh - Süyuh) İbret, terehhüb ve ibadet için yer yüzünde gezip yürümek. (Dervişlerin seyahatı bundandır.) |
| SİYAHBAHT: | f. Tâlihsiz, kara bahtlı. |
| SİYAHÇERDE: | f. Esmer, karayağız olan. |
| SİYAHFAM: | f. Siyah renkli. |
| SİYAHÎ: | f. Siyahla alâkalı. Zenci. Siyahlık, karalık. |
| SİYAHKÂR: | (C.: Siyâhkârân) f. Günah işlemiş, suçlu. |
| SİYAHKEDE: | f. Kapkara yer. |
| SİYAHLİKA: | f. Kara yüzlü. |
| SİYAHPUŞ: | f. Siyahlar giymiş. Karalar giymiş. Mâtemli, yaslı. |
| SİYAHRUZ: | f. Tâlihsiz, şanssız, bahtsız. |
| İçerisinde 'SIYAH' geçenler | |
| AHEK-İ SİYAH: | Rutubete dayanıklı olan bir cins çimento. |
| BAHR-İ SİYAH: | Karadeniz. |
| BELÂ-YI SİYÂH: | Kara belâ. * Mc: Acı olan olaylar, kötü hâdiseler. |
| HÂL-İ SİYAH: | Siyah ben. |
| RU-SİYAH: | f. Kara yüzlü. Ayıbı olan. |
| SİYAHA: | Suyun akması. * Oruç tutmak. |
| SİYAHAT: | (Seyyehân - Siyâh - Süyuh) İbret, terehhüb ve ibadet için yer yüzünde gezip yürümek. (Dervişlerin seyahatı bundandır.) |
| SİYAHBAHT: | f. Tâlihsiz, kara bahtlı. |
| SİYAHÇERDE: | f. Esmer, karayağız olan. |
| SİYAHFAM: | f. Siyah renkli. |
| SİYAHÎ: | f. Siyahla alâkalı. * Zenci. * Siyahlık, karalık. |
| SİYAHKÂR: | (C.: Siyâhkârân) f. Günah işlemiş, suçlu. |
| SİYAHKEDE: | f. Kapkara yer. |
| SİYAHLİKA: | f. Kara yüzlü. |
| SİYAHPUŞ: | f. Siyahlar giymiş. Karalar giymiş. * Mâtemli, yaslı. |
| SİYAHRUZ: | f. Tâlihsiz, şanssız, bahtsız. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SİYAHA : | Suyun akması. * Oruç tutmak. |
| SİYA' : | Samanlı balçık. |
| Sİ : | f. Otuz. |