Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TABAN: | f. Işıklı. Parlak. Parlayan güneş. |
| TABANÇE: | f. El ayası, avuç içi. |
| TABANKEŞ: | f. Yaya yürüyen piyade. |
| TABANKEŞ: | f. Yaya yürüyen piyade. |
| İçerisinde 'TABAN' geçenler | |
| DÜZTABAN: | t. Tıb: Ayak tabanı düz olan kimse. Böyle kişiler çabuk yorulurlar ve hızlı yürüyemezler. |
| KALTABAN: | f. Namussuz. Pezevenk. |
| KARTABAN: | Karısı ile nâmahrem kimseyi gördüğü hâlde aldırış etmeyen. |
| MAH-İ TÂBÂN: | (Meh-i tâbân) Parlayan ay. Parlak ay. |
| MISTABANİŞİN: | f. Sedirde oturan. |
| MUY-TÂBÂN: | (Muy-tâb. C.) Kıldan eşya yapanlar, kıl dokuyanlar. |
| TABANÇE: | f. El ayası, avuç içi. |
| TABANKEŞ: | f. Yaya yürüyen piyade. |
| TABANKEŞ: | f. Yaya yürüyen piyade. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TABANÇE : | f. El ayası, avuç içi. |
| TABA' : | Bulaşmak. * Kir. * Demirin paslanması. |
| TAB : | f. Parıltı. Parlayıcı. * Güç. Kuvvet. Takat. * Hararet. |
| TA : | Kur'anın alfabesinde üçüncü harfin adıdır. Ebcedî değeri 400'dür. |