Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TEŞEYYÜH: | (Şeyh. den) İhtiyarlama. Şeyhlik iddiasında bulunma. |
| İçerisinde 'TEŞEYYÜH' geçenler | |
| İçerisinde 'TEŞEYYÜH' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TEŞEYYÜB : | (C.: Teşeyyübât) İhmalcilik, kayıtsızlık. |
| TEŞEYYU' : | Şiilik taslamak. Şii olma. (Bak: Şia) * Vedalaşmak. * Ardınca ve peşinden gitmek. |
| TEŞEYTUN : | Yaramazlık etmek. |
| TEŞEBBU' : | Tok değilken kendini tok göstermek. |
| TEŞABÜH : | Benzeşme. Birbirine benzeme. |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |