Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TEALLİ: | (C.: Tealliyât) Yüksek olma. Yükselme. |
| İçerisinde 'TEALLİ' geçenler | |
| MÜTEALLİK: | Alâkalı. Bir yere bağlı, bir şeye mensub. |
| MÜTEALLİKAT: | Yakın olanlar, müteallik olanlar. Akraba. * Gr: Bir cümlenin mânasını açıklayan, tamamlayan kelimeler. |
| MÜTEALLİL: | Bahane ve özür ile vakit geçiren. |
| MÜTEALLİM: | (İlm. den) Taallüm eden, ilim ve bilgi edinen, öğrenen. Talebe. |
| MÜTEALLİMÂNE: | (İlm. den) f. Bilgi edinerek, ilim öğrenerek, taalüm ederek. |
| MÜTEALLİMÎN: | (Müteallim. C.) İlm. den) Bilgi edinenler, ilim öğrenenler, talebeler. |
| MÜTEALLİN: | Aşikâr, aleni ve meydanda olan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TEALLUK : | Muhabbet etmek, sevmek. * Alâkalı olmak. |
| TEALA : | "Nâmı büyük" meâlinde olup. Cenab-ı Hakk'ın (C.C.) kudsiyet ve büyüklüğü için hürmeten söylenir. |
| TEA : | Duâ. |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |