Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TEESSİ: | Sabır gösterme. Teselli bulup sabretme. Avutma. |
| İçerisinde 'TEESSİ' geçenler | |
| MÜTEESSİF: | Sevmemiş, hoşlanmamış. Elem ve keder etmiş. * Eseflenen, teessüf eden, kederlenen. |
| MÜTEESSİFÂNE: | f. Eseflenerek, kederlenerek. |
| MÜTEESSİFEN: | Üzüntü duyarak, teessüf ederek. |
| MÜTEESSİR: | Te'sir altında kalmış. Acımış yahut sevinmiş. Hissiyatına dokunmuş. * Üzüntülü. |
| MÜTEESSİRÂNE: | f. Üzüntü ile, üzülerek, teessürle. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TEESSÜF : | Eseflenmek. Kederlenmek. * Beğenmemek ve râzı olmadığını ifade etmek. |
| TEEBBEL : | İmtina' etmek, yapmamak, çekinmek. |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |