Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TEFEVVÜH: | (C.: Tefevvühât) (Fevh. den) Söyleme, ağza alma. Dil uzatma. Münâsebetsiz söz söyleme. |
| İçerisinde 'TEFEVVÜH' geçenler | |
| İçerisinde 'TEFEVVÜH' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TEFEVVÜT : | Birbirinden eksik olmak. |
| TEFEVVUK : | Üstünlük. Fâik ve daha büyük olma. Üstün gelme. |
| TEFEB : | Helâk olmak, mahvolmak. |
| TEF : | f. Buhar. * Sıcaklık, hararet. |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |