Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TEFEVVUK: | Üstünlük. Fâik ve daha büyük olma. Üstün gelme. |
| İçerisinde 'TEFEVVUK' geçenler | |
| DÂİYE-İ TEFEVVUK: | Üstünlük iddiası. |
| MEYL-ÜT TEFEVVUK: | Üstünlük elde etmek meyil ve arzusu. (Bak: Himmet) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TEFEVVÜH : | (C.: Tefevvühât) (Fevh. den) Söyleme, ağza alma. * Dil uzatma. Münâsebetsiz söz söyleme. |
| TEFEB : | Helâk olmak, mahvolmak. |
| TEF : | f. Buhar. * Sıcaklık, hararet. |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |