| Kelime | Anlam |
|---|
| TEHİ: | Boş, avare kalmak, hâlî. Eli boş. |
| TEHİDEST: | Eli boş. Züğürt. |
| TEHİM: | (Töhmet. den) Suçlu, kabahatlı. |
| TEHİMİYAN: | f. İçi boş. |
| TEHİYYE: | (Tahiyye) Selâm vermek. Hayır duâ etmek.
Hazır ve âmâde kılmak. (Bak: Tahiyye) |
| İçerisinde 'TEHİ' geçenler |
|---|
| CAM-I TEHÎ: | Boş kadeh. |
| CEMAHİR-İ MÜTTEHİDE: | Birleşmiş devletler. Müttehid cumhuriyetler. |
| MUKTEHİM: | Mülâhazasız bir işe hücum edip giren. * (Bak: İktiham) |
| MÜBTEHİC: | (Behcet. den) Sevinmiş, sevinen, mesrur, memnun. |
| MÜBTEHİC-ÜL KALB: | Kalbi mesrur olan. Sevinçli, memnun. |
| MÜBTEHİL: | Yalvaran. Dua ederek dileyen. |
| MÜCTEHİD: | İctihad eden. İhtiyaç hâsıl olduğunda âyet ve hadislerden hüküm çıkarmış büyük İslâm allâmeleri ve önderleri. İmam-ı A'zam, İmam-ı Şâfiî... gibi (Bak: İctihad) |
| MÜCTEHİDÎN: | (Müctehid. C.) (Bak: Kıyas-ı fukaha) |
| MÜFTEHİR: | (Fahr. dan) İftihar eden. Öğünen. * Sırf Allah rızası için menfaatsiz hizmet eden. * Şanlı, şerefli. |
| MÜFTEHİRÂNE: | f. İftihar ederek, karşılık beklemeden. * Elbette. Memnuniyetle. |
| MÜKTEHİL: | (Kuhl. dan) Kendi gözlerine sürme çeken. * Otluk veya çimenle yemyeşil olan. |
| MÜLTEHÎ: | (Lihye. den) Sakalı çıkmış olan genç. |
| MÜLTEHİB: | (Lehb. den) Alevlenmiş, tutuşmuş. * İltihablı, kızarmış, şişmiş. |
| MÜLTEHİC: | Sığınacak yer. Sığınak. |
| MÜLTEHİD: | Bir yere sığınan kimse. |
| MÜLTEHİF: | Yorgan veya battaniye gibi bir şeye sarılmış olan. |
| MÜLTEHİF: | Alevli. * Mc: Çok üzgün ve kederli olan. |
| MÜLTEHİK: | (Lühuk. dan) İltihak etmiş olan. Katılmış, katıştırılmış. |
| MÜMTEHİN: | (Mehn. den) Tecrübe eden, deneyen. İmtihan eden. |
| MÜMTEHİNE: | (Mümtehane) İmtihan olunan kadın veya kız. |
| MÜMTEHİNE SURESİ: | Kur'an-ı Kerim'in 60. Suresidir. İmtihan veya Meveddet Suresi de denilir. |
| MÜNTEHİ: | Sona eren. Son. Bir şeyi tamamlayan. Biten. |
| MÜNTEHİB: | (Nehib. den) Yağma eden, talan eden, yağmacı. |
| MÜNTEHİK: | Halsiz ve yorgun bırakan. |
| MÜNTEHİL: | Yüz suyunu döken. |
| MÜNTEHİR: | Devamlı akan. |
| MÜNTEHİR: | (Nahr. dan) İntihar eden, kendini öldüren. |
| MÜNTEHİRÂNE: | f. İntihar ederek, kendini öldürüyor gibi. |
| MÜNTEHİRÎN: | (Müntehir. C.) Kendilerini öldürenler. İntihar edenler. |
| MÜNTEHİZ: | (Nehz. den) Vakit ve fırsatı kaçırmayan. |
| MÜRTEHİL: | (Rıhlet. den) Göç eden, irtihal eden. Dünyadan göçen, ölen. |
| MÜRTEHİN: | (Rehn. den) Rehin eden. Rehin olarak alan. |
| MÜRTEHİS: | Ucuz sayan. İrtihas eden. |
| MÜRTEHİZ: | Rezil ve kepaze olan. İrtihaz eden. |
| MÜSTEHİFF: | Hor ve hakir görüp aşağı ve bayağı sayarak alay edip eğlenen. |
| MÜSTEHÎL(E): | (C.: Müstehilât) (Havl. den) Mânâsız ve boş şey. * Mümkün olmayan, imkânsız şey. |
| MÜSTEHİLAT: | (Müstehil. C.) (Havl. den) Mümkün olmayan şeyler, kabil olmayan şeyler. * Mânasız, saçma şeyler. |
| MÜSTEHİLL: | (Helâl. den) Helâllaşan. Helâllık dileyen. |
| MÜSTEHİLL: | Hilâl şeklinde görünen. * Yeni doğmuş. |
| MÜŞTEHİ: | İştihası olan, seven. Hâhişger. |
| MÜŞTEHİR: | Şöhretli. Meşhur. Namdar. |
| MÜŞTEHİYAT: | (Bak: Müşteheyat) |
| MÜTTEHİD: | Beraberce, birlikte, birleşmiş. |
| MÜTTEHİDEN: | Birlikte, birlik olarak, ittihad ederek. |
| MÜTTEHİM: | Birisine zan ile kabahat isnad eden. (Bak: Müttehem) |
| MÜTTEHİZ: | Alan, ittihaz eden, kabul eden, nefsine alıp kabul eden. |
| TEHİDEST: | Eli boş. Züğürt. |
| TEHİM: | (Töhmet. den) Suçlu, kabahatlı. |
| TEHİMİYAN: | f. İçi boş. |
| TEHİYYE: | (Tahiyye) Selâm vermek. Hayır duâ etmek. * Hazır ve âmâde kılmak. (Bak: Tahiyye) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| TEHİDEST : | Eli boş. Züğürt. |
| TEH : | f. Dip. * Mertebe, kat. |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |