Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TELAFİF: | Birbirine sarmaşmış bölük bölük nebatlar. Büklümler, kıvrımlar. Birbirine girmiş ve sarmaşmış vaziyette olma. Lif lif olma. |
| TELAFİF-İ DİMAĞİYE: | Dimağın lif lif olmuş hâli. |
| İçerisinde 'TELAFİF' geçenler | |
| TELAFİF-İ DİMAĞİYE: | Dimağın lif lif olmuş hâli. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TELAFİF-İ DİMAĞİYE : | Dimağın lif lif olmuş hâli. |
| TELAFİ : | Eksik olan bir şeyin yerini doldurmak. Tamamlamak. * Ziyanı karşılamak. Zararı ödemek. |
| TELAFFUZ : | Söyleyiş, söyleniş. * Ağızdan çıkan lâfız. |
| TELA : | (Tülüv. den) Ondan sonra geldi, ardınca gitti (mânasında fiil). |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |