Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TELAKİ: | Kavuşma. Buluşma, birbirine kavuşma. |
| TELAKİGÂH: | f. Buluşma yeri. Kavuşma yeri. |
| İçerisinde 'TELAKİ' geçenler | |
| KABL-ET TELAKİ: | Buluşmazdan önce. |
| MÜTELAKİ: | (Lika. dan) Telâki eden. Kavuşmuş, ulaşmış. Kavuşan. |
| MÜTELAKİM: | Birbirine yumruk atan, telâküm eden. |
| NOKTA-İ TELÂKİ: | Karşılaşma noktası. Uygun ve karşılıklı nokta. Buluşma noktası, yeri. * Münâsebet. Uygunluk. |
| TELAKİGÂH: | f. Buluşma yeri. Kavuşma yeri. |
| YEVM-ÜT TELÂKİ: | Kıyamet günü. Ruz-u mahşer. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TELAKİGÂH : | f. Buluşma yeri. Kavuşma yeri. |
| TELAK : | Ulaşmak, varmak. |
| TELA : | (Tülüv. den) Ondan sonra geldi, ardınca gitti (mânasında fiil). |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |