Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TELL: | (C.: Tilâl) Tepe, yığın, küme. Düz yer üstüne yatırmak. |
| TELL-İ REFİ': | Yüksek tepe. |
| TELLAL: | (Bak: Dellâl) |
| İçerisinde 'TELL' geçenler | |
| ENTELLEKTÜEL: | Fr. (Bak: Münevver) Aydın. Akıl ve zihinle ilgili. |
| MUHTELL: | Bozuk. Berbâd. Karışmış. İşgal ve ihlâl edilmiş. * İntizamsız. Nizamsız olmuş. * Fakir kimse. * Çok susuz kalmış olan. |
| MUHTELL-ÜS SIHHA: | Sıhhati bozulmuş. |
| MU'TELL: | İlletli. Hasta. Sakat. Alil. * Gr: İçinde harf-i illet bulunan kelime kökü. |
| TELL-İ REFİ': | Yüksek tepe. |
| TELLAL: | (Bak: Dellâl) |
| TETELLU': | Kalkmak için boynunu uzatmak. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TELL-İ REFİ' : | Yüksek tepe. |
| TELA : | (Tülüv. den) Ondan sonra geldi, ardınca gitti (mânasında fiil). |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |