Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TENASİ: | Unutmuş görünmek. Unutmak. Kendini unutmuş gibi göstermek. (Gaye-i hayal olmazsa veyahut nisyân veya tenâsi edilse; ezhân enelere dönüp etrafında gezerler. M.) (Bak: Vicdan) |
| TENASİ: | Birbirinin nâsıyesine yapışmak. Birbiri karşısına düşmek. |
| İçerisinde 'TENASİ' geçenler | |
| MA'KUSEN MÜTENASİB: | Mat: Tersine olan müvâzene. Yâni, birbirine nisbet edilen iki şeyden, biri çoğaldığı oranda diğerinin eksilmesi veya birinin azaldığı nisbetinde diğerinin çoğalması. Ters orantılı. |
| MEBSUTEN MÜTENASİB: | Birbirlerine nisbetli olan iki şeyden birinin artmasıyla, diğerinin de aynı nisbetle artması; veya eksilmesiyle diğerinin de eksilmesidir. Doğru orantılı. |
| MÜTENASİB: | Uygun, aralarında muntazam bir nisbet bulunan, muvâfık, birbirine mensub ve müşâbih olan. |
| MÜTENASİL: | (Nesl. den) Doğup büyüyen, tenasül eden. |
| MÜTENASİR: | (Nesr. den) Saçılan. |
| UMUR-U MÜTENASİBE: | Aralarında uygunluk ve münasebet bulunan şeyler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TENASSÜB : | Dikilip durma. |
| TENABÜZ : | Birbirine lâkap takıp çağırmak. |
| TEN : | f. Gövde, beden, vücut. * İnsan bedeninin dış yüzü. |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |