Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TENEBBİ: | (Nübüvvet. den) Peygamberlik iddiasına kalkışma, peygamberlik dâvasında bulunma. |
| İçerisinde 'TENEBBİ' geçenler | |
| EBU TAYYİB EL-MÜTENEBBİ: | (Hi: 915 - 965) Kûfe'de doğdu. Bağdat'ta öldü. Büyük şairlerden olup, divanı vardır. |
| MÜTENEBBİH: | Uyanmış, tenbih ile uyarılmış olan. Bir şeyden ders alıp aklını başına toplayan. |
| MÜTENEBBİT: | Tenebbüt eden, yerden biten, yetişen. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TENEBBU' : | Az az işlemek. * Yerden kaynama. Nebean etme. |
| TENE : | f. Gövde, beden, cüsse, vücut. * Örümcek ağı. |
| TEN : | f. Gövde, beden, vücut. * İnsan bedeninin dış yüzü. |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |