Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TERECCUH: | Üstün olmak. Bir tarafa meyletme. |
| TERECCUH BİLÂ MÜRECCİH: | Bir şeyin kendi zâtında diğer şeye karşı bir üstünlük vasfı olmadığı hâlde, hiç sebebsiz üstün bulunması ki; böyle bir hal imkânsızdır, muhaldir. |
| İçerisinde 'TERECCUH' geçenler | |
| TERECCUH BİLÂ MÜRECCİH: | Bir şeyin kendi zâtında diğer şeye karşı bir üstünlük vasfı olmadığı hâlde, hiç sebebsiz üstün bulunması ki; böyle bir hal imkânsızdır, muhaldir. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TERECCUH BİLÂ MÜRECCİH : | Bir şeyin kendi zâtında diğer şeye karşı bir üstünlük vasfı olmadığı hâlde, hiç sebebsiz üstün bulunması ki; böyle bir hal imkânsızdır, muhaldir. |
| TERECCİ : | (Recâ. dan) Rica etme, yalvarma. * Ümidetme, umma. |
| TERE' : | Dolu nesne. * Kötülüğe ve şerre koşan kimse. |
| TER : | f. Rutubetli, ıslak, yaş. * Taze. |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |