Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TESLİM: | Bir emâneti verme. Kabul etme. Doğru ve haklı bulma. Selâmetle dua etme. Karşısındakinin hükmü altına girme. Kendini Allah'ın takdirine terketme, emri altına girme. Belâ ve âfetten korunur olma. Bir şeyi, yeni sâhibine verme. Dayanamayıp pes deme. Hakikat olduğunu söyleyip i'tiraf etme. |
| TESLİM-İ CAN: | Ölme. |
| TESLİM-İ RUH: | Ölme. Ruhu teslim etme. |
| TESLİM: | Diş diş etme. Merdiven haline getirme, ayak ayak düzme. |
| TESLİMAT: | (Teslim. C.) Bir hesap üzerine yapılan ödemeler. |
| TESLİMİYET: | Kendini Allah'a veya başka birinin iradesine terketmek, boyun eğmek. |
| TESLİM-KERDE: | f. Teslim edilmiş olan. |
| İçerisinde 'TESLİM' geçenler | |
| DESTE-DAD-I TESLİM: | f. Teslim elini veren, itaat eden, uyan. |
| KEFALET-BİT-TESLİM: | Bir malın teslimine kefil olma. |
| KEFİL Bİ-T-TESLİM: | Bir malın teslimine kefil olan kimse. |
| MAKDUR-ÜT TESLİM: | Ele geçirilmesi mümkün olan. |
| MÜSTESLİM: | (C.: Müsteslimîn) Müslüman olan. İslâm dinini kabul eden. * Teslim olan, boyun eğen. |
| MÜSTESLİMÎN: | (Müsteslim. C.) Müslüman olanlar. İslâm dinini kabul edenler. * Boyun eğenler, teslim olanlar. |
| TESLİM-İ CAN: | Ölme. |
| TESLİM-İ RUH: | Ölme. Ruhu teslim etme. |
| TESLİMAT: | (Teslim. C.) Bir hesap üzerine yapılan ödemeler. |
| TESLİMİYET: | Kendini Allah'a veya başka birinin iradesine terketmek, boyun eğmek. |
| TESLİM-KERDE: | f. Teslim edilmiş olan. |
| ZÜLL-İ TESLİM: | Teslim olma alçaklığı. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TESLİM-İ CAN : | Ölme. |
| TESLİ' : | Yarmak. |
| TESABUK : | Yarış etme. Müsabaka. |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |