Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| TEVCİH: | Döndürmek, yöneltmek. Tefsir etmek. Birisini bir tarafa göndermek. Rütbe vermek. Bir kimseye söz atmak. Edb: İki zıd mânaya gelebilen ve birbirinin zıddı mânada söz kullanmak. |
| TEVCİH-İ KELÂM: | Sözle işarette bulunmak. Birbirinin zıddı muhtelif mânaya gelebilen kelimeyi sözde kullanmak. |
| TEVCİHÂT: | (Tevcih. C.) Verilmiş rütbeler. Tevcihler. İşaret eden mânalar. |
| İçerisinde 'TEVCİH' geçenler | |
| TEVCİH-İ KELÂM: | Sözle işarette bulunmak. * Birbirinin zıddı muhtelif mânaya gelebilen kelimeyi sözde kullanmak. |
| TEVCİHÂT: | (Tevcih. C.) Verilmiş rütbeler. Tevcihler. * İşaret eden mânalar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| TEVCİH-İ KELÂM : | Sözle işarette bulunmak. * Birbirinin zıddı muhtelif mânaya gelebilen kelimeyi sözde kullanmak. |
| TEVCİB : | (Vücub. dan) Lüzumlu yapma, lâzım etmek, gerektirmek. * Bir iş için vakit belirlemek. |
| TEVA : | Mâlın helâkı. Mülkün helâk olması. |
| TE : | f. Dek, kadar, değin. Meselâ: Ser-te-ser $ : Baştan başa. |