Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| URUŞ: | (Arş. C.) Gökler, arşlar. Tavanlar. |
| İçerisinde 'URUŞ' geçenler | |
| CUŞ U HURUŞ: | f. Kaynayıp taşma. Neş'e ve âhenk. Coşup taşma. |
| HODFURUŞ: | f. Kendini beğendirmeğe çalışan. Övünen. |
| HURDEFURUŞ: | f. Ufak tefek şeyler satan kimse. |
| HURUŞ: | f. Coşma. Gürültü. şamata. Telâş. |
| HURUŞAN: | f. Çağlıyarak, coşarak, * Coşan, çağlayan. |
| HURDEFURUŞ: | f. Ufak tefek şeyler satan kimse. |
| HURUŞ: | f. Coşma. Gürültü. Şamata. Telâş. |
| HURUŞAN: | f. Çağlıyarak, coşarak, * Coşan, çağlayan. |
| SEYL-İ HURUŞÂN-I ZAMAN: | Zamanın gürültü ve coşkunluklarının seli. |
| SİRKE-FURUŞ: | f. Sirkeci, sirke satan kimse. * Mc: Ekşimiş yüzlü kişi. |
| TURUŞ: | f. Ekşi. |
| TURUŞ: | f. Ekşi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| URUB : | (Arub. C.) (Bak: Arube) |
| UR : | Önünde hendek olan istihkâm. Yüksek ve müstahkem yer, toprak tabya. Burç. |