Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| URUC: | Yukarı çıkmak. Yükselmek. |
| URUC-U İSA: | Hz. İsa'nın (A.S.) göğe çıkması. |
| İçerisinde 'URUC' geçenler | |
| BURUC: | (Burc. C.) Burçlar, hisarlar, kuleler. (Bak: Büruc) |
| DUHUL Ü HURUC: | İçeri girip çıkma. |
| HURUC: | Çıkma. Dışarı çıkma, çıkış. * Ayaklanma, isyan etmek. |
| HURUC-İ BİSUN'İHİ: | Namazdan kendi isteği ile çıkmak. |
| HURUC-İ FÂHİŞ: | Haddini aşmak. * Büyük isyan hareketinde bulunmak. |
| HURUC ALESSULTAN: | Meşru hükümete karşı kıyam ve isyan etme. |
| HURUC-İ FÂHİŞ: | Haddini aşmak. * Büyük isyan hareketinde bulunmak. |
| SÂHİB-İ HURUC: | f. İsyan edip ayaklanarak idareyi ele geçirmiş olan kimse. * Büyük kahraman. * Şarktan zuhuru beklenen mehdi. |
| SAHİB-HURUC: | f. Ayaklanmış, isyân etmiş, âsi. Ayaklanıp isyân ederek idâreyi ele geçirmiş kimse. |
| URUC-U İSA: | Hz. İsa'nın (A.S.) göğe çıkması. |
| YEVM-ÜL HURUC: | Kıyamet günü. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| URUC-U İSA : | Hz. İsa'nın (A.S.) göğe çıkması. |
| URUB : | (Arub. C.) (Bak: Arube) |
| UR : | Önünde hendek olan istihkâm. Yüksek ve müstahkem yer, toprak tabya. Burç. |