Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| VÂSILÛN: | (Vâsılîn) Hakka, hakikata, marifete ermiş kimseler. Hakka erenler. Yetişenler. |
| İçerisinde 'VÂSILÛN' geçenler | |
| İçerisinde 'VÂSILÛN' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| VASÎL : | Birinden aslâ ayrılmaz kimse. |
| VASİ : | (Vesâyet. den) Bir ölünün vasiyetini yerine getirmeye me'mur edilen kimse. Bir yetimin veya akılca zayıf, hasta olan bir kimsenin malını idare eden kimse. |
| VASAA : | (C: Vusu) Kız kuşu. |
| VA : | f. "Arkada, geri" mânâlarına gelerek birleşik kelimeler yapar. |