Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| VİCDANEN: | Vicdanca, iyilik hissine göre. |
| İçerisinde 'VİCDANEN' geçenler | |
| İçerisinde 'VİCDANEN' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| VİCDAN : | İnsanın içindeki iyiyi kötüden ayırabilen ve iyilik etmekten lezzet duyan ve kötülükten elem alan manevî his. * Kendinden geçme, dalma. * Bir şeyi bir halde görme, bulma. * Duyma, duygu. * İnanç. * Şuur. * Bâtın ile Hakkı tanımak. * Din.(Vicdanın anâsır-ı erbaası ve ruhun dört havassı olan irade, zihin, his, lâtife-i Rabbaniye, herbirinin bir gayât-ül gayâtı var: İradenin ibadetullâhdır. Zihnin ma'rifetullahdır. Hissin muhabbetullahdır. Lâtifenin müşâhedetullâhtır. Takva denilen ibadet-i kâmile dördünü tazammun eder. Şeriat şunları hem tenmiye, hem tehzib, hem bu gayât-ül gayâta sevkeder. H.) |
| VİCD : | Zenginlik. Gına. |
| VİCA' : | Ağrılar, sızılar. |
| VİÂ' : | (C.: Eviye) Kap, içinde bir şey konulabilen zarf. |