Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| VAHİN: | Zayıf kimse. |
| VAHİNE: | İyeği kemiklerinin kısaları. |
| İçerisinde 'VAHİN' geçenler | |
| DEVAHİN: | (Dâhine. C.) Duman çıkaran bacalar. |
| KEVAHİN: | (Kâhin. C.) Kâhinler. Falcılar. Gaibten haber verenler. * Alimler. |
| ŞEVAHİN: | (Şahin. C.) Şahinler, doğan kuşları. |
| TAVAHİN: | (Tâhine. C.) Azı dişleri, öğütücü dişler. |
| TAVAHİN: | (Tâhun ve Tâhune. C.) Öğütülmüş şeyler. * Su değirmenleri. |
| VAHİNE: | İyeği kemiklerinin kısaları. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| VAHİNE : | İyeği kemiklerinin kısaları. |
| VAHİ : | Mânâsız, saçma. Ehemmiyetsiz. * Ahmak. Düşkün. Zaif. |
| VAHA : | Çöl ortasında suyu ve yeşilliği olan yer. |
| VA : | f. "Arkada, geri" mânâlarına gelerek birleşik kelimeler yapar. |