Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| VAHŞ: | (C.: Vuhuş - Vahşân) İnsandan kaçan, yabani ve ürkek hayvan. Tenha ve ıssız yer. |
| VAHŞÂN: | (Vahş. C.) Issız, tenha yerler. Yabani hayvanlar. |
| VAHŞET: | (Vahş - Vahiş) Yabanilik. Issızlık, tenhalık. Vehim, ürküntü. Korku. Vahşilik. Tenha, ıssız, korkunç yer. Elbise ve silâhını çıkarıp atmak. Aç kimse. |
| VAHŞET-ÂBÂD: | f. Issız, korku ve ürkeklik veren yer. |
| VAHŞET-ÂGİN: | Çok ıssız, korkulu yer, korkunç. |
| VAHŞET-ÂMİZ: | f. Vahşetle karışık. |
| VAHŞET-ÂVER: | f. Korku veren, ürküten. |
| VAHŞET-ENGİZ: | f. Korkulu. |
| VAHŞET-GÂH: | f. Korku yeri. Issız yer. |
| VAHŞET-NÂK: | f. Korku veren yer. Issız ve korkulu yer. |
| VAHŞET-ZÂR: | f. Yabani, ıssız yer. |
| VAHŞİ(YE): | Medeni olmayan. İnsanlardan kaçan. Alışık ve ehlî olmayan. Merhametsiz, duygusuz. Ürkek, korkak. |
| VAHŞİYÂNE: | Vahşice. Vahşiye yakışır şekilde. |
| VAHŞUR: | f. Peygamber, nebi. |
| VAHŞET-ÂVER: | f. Korku veren, ürküten. |
| VAHŞET-ENGİZ: | f. Korkulu. |
| VAHŞET-ZÂR: | f. Yabani, ıssız yer. |
| VAHŞUR: | f. Peygamber, nebi. |
| İçerisinde 'VAHŞ' geçenler | |
| HAYVANAT-I VAHŞİYYE: | Vahşi hayvanlar, yabani hayvanlar. |
| SERMEST-İ VAHŞET: | Vahşilik. İslâmiyet ve insaniyet dışı zevkle kendinden geçme hali. |
| VAHŞÂN: | (Vahş. C.) Issız, tenha yerler. * Yabani hayvanlar. |
| VAHŞET: | (Vahş - Vahiş) Yabanilik. * Issızlık, tenhalık. * Vehim, ürküntü. Korku. Vahşilik. * Tenha, ıssız, korkunç yer. * Elbise ve silâhını çıkarıp atmak. * Aç kimse. |
| VAHŞET-ÂBÂD: | f. Issız, korku ve ürkeklik veren yer. |
| VAHŞET-ÂGİN: | Çok ıssız, korkulu yer, korkunç. |
| VAHŞET-ÂMİZ: | f. Vahşetle karışık. |
| VAHŞET-ÂVER: | f. Korku veren, ürküten. |
| VAHŞET-ENGİZ: | f. Korkulu. |
| VAHŞET-GÂH: | f. Korku yeri. Issız yer. |
| VAHŞET-NÂK: | f. Korku veren yer. Issız ve korkulu yer. |
| VAHŞET-ZÂR: | f. Yabani, ıssız yer. |
| VAHŞİ(YE): | Medeni olmayan. İnsanlardan kaçan. Alışık ve ehlî olmayan. * Merhametsiz, duygusuz. * Ürkek, korkak. |
| VAHŞİYÂNE: | Vahşice. Vahşiye yakışır şekilde. |
| VAHŞUR: | f. Peygamber, nebi. |
| VAHŞET-ÂVER: | f. Korku veren, ürküten. |
| VAHŞET-ENGİZ: | f. Korkulu. |
| VAHŞET-ZÂR: | f. Yabani, ıssız yer. |
| VAHŞUR: | f. Peygamber, nebi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| VAHŞÂN : | (Vahş. C.) Issız, tenha yerler. * Yabani hayvanlar. |
| VAHA : | Çöl ortasında suyu ve yeşilliği olan yer. |
| VA : | f. "Arkada, geri" mânâlarına gelerek birleşik kelimeler yapar. |