Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| VÂKİB: | Ayak üstüne duran kişi. |
| VAKÎB: | At yürürken karnı içinden işitilen ses. |
| İçerisinde 'VAKÎB' geçenler | |
| İKTİRAN-I KEVAKİB: | Ast: İki gezegenin zâhiren birbirine yakın bir mevziye gelmeleri veya aynı burçta bulunmaları. |
| İLTİMA-İ KEVAKİB: | Yıldızların parıldaması. |
| KEVAKİB: | (Kevkeb. C.) Yıldızlar. |
| KEVAKİB-ŞİNÂS: | f. Müneccim. |
| KEVAKİB-ŞİNÂS: | f. Müneccim. |
| MEVAKİB: | (Mevkib. C.) Cemaatler, kalabalıklar, güruhlar, topluluklar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| VÂKİ' : | Olan, düşen, konan. Mevcud ve var olan. * Geçmiş olan, geçen. |
| VAK' : | Ağırbaşlılık. Ağırlık. * Yüksek yer. |
| VA : | f. "Arkada, geri" mânâlarına gelerek birleşik kelimeler yapar. |