Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| VERA-İ CEBEL: | Dağın arkası. |
| İçerisinde 'VERA-İ CEBEL' geçenler | |
| İçerisinde 'VERA-İ CEBEL' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| VERA-İ PERDE : | Perde arkası. |
| VERA : | Halk. Mahluk. Arzı örten mahlukat. Yaratılmış olanlar. |
| VER : | f. "Sahib, mâlik; anlamlarına gelir ve birleşik kelimeler yapılır. Meselâ: Dâniş-ver $ : Âlim. Suhan-ver $ : Edip, şâir. |
| VE Bİ-L HAKKI NATAKTE : | Hak ile söyledin, hakkı söyledin. Haksın, sâdıksın.(Zira o, Lâ ilahe illallah der, dâva eder. Bütün sağ ve sol, yani mazi ve müstakbel taraflarında saf tutan o nurani zâkirler, aynı kelimeyi tekrar ederek, icma ederek mânen "Sadakte ve bi-l hakkı natakte" derler. Hangi vehmin haddi var ki, böyle hesapsız imzalarla te'yid edilen bir müddeaya parmak karıştırsın. M.) |