Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| VUKUF: | Bir şeyi bilme. Öğrenmiş olma. Bir hâlde kalma. Durma, duruş. |
| VUKUFDÂR: | f. Haberi olan. Bilgili. |
| İçerisinde 'VUKUF' geçenler | |
| BÎ-VUKUF: | Vukufsuz, bîhaber, malûmatsız, habersiz. |
| EHL-İ VUKUF: | Bir mes'ele hakkında bilgi sahibi olan salâhiyetli kimseler. Vukuf ehli. Bilirkişi. |
| KESB-İ VUKUF: | Haberi olma. Vukuf sahibi olma. Bilgi edinme. |
| VUKUFDÂR: | f. Haberi olan. Bilgili. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| VUKUFDÂR : | f. Haberi olan. Bilgili. |
| VUKU' : | Düşme, rastlama. * Olma, oluş. * Gidip çatma. * Bir hadisenin çıkış şekli, cereyânı. |
| VU'AZ : | (Vâiz. C.) Vâizler. Vaaz edenler. |