| Kelime | Anlam |
|---|
| YÂRÎ: | f. Yardım.
Dostluk. |
| İçerisinde 'YÂRÎ' geçenler |
|---|
| AB-YARÎ: | f. (Asıl mânâsı sulama ise de, lisanımızda yalnız mecazi mânâsiyle bazı eski nesir yazarları tarafından kullanılmıştır). Yardım, itimat. |
| AB-YÂRÎ-İ HİMMET: | Korumak için yapılan yardım, himmet yardımı. |
| AB-YÂRÎ-İ HİMMETİNİZLE: | Himmetiniz yardımıyle, himmetiniz sayesinde. |
| AYYARÎ: | f. Dolandırıcılık, hilecilik. |
| BAHTİYARÎ: | f. Bahtiyarlık, saadetlilik, mutluluk. * İran'da bulunan şöhretli bir kavim. |
| BEYARİŞ: | f. Çare. Tedbir. Deva, derman. İlâç, tiryak. |
| BİSYARÎ: | f. Çokluk. |
| DEST-YARÎ: | f. Yardım, muavenet. |
| EF'ÂL-İ İHTİYARİYYE: | Kişinin kendi isteğiyle yaptığı işler, Kişinin kendi ihtiyârî fiilleri. |
| ÇAR-YARÎ: | f. Çar-yâra ait. Sünnîlik. |
| HATT-I ŞEHRİYARÎ: | Tar: Padişahın yazısı manâsına gelen bir kelimedir. Eskiden padişahlar "hatt-ı hümayun" "hatt-ı şerif" adı verilen emirleri kendi el yazılarıyla yazdıkları gibi, başkalarına yazdırdıklarının başına da imzalarını koyarlardı. İşte bu türlü vesikalardaki padişahların el yazılarına "hatt-ı şehriyarî" denilirdi. |
| HÜŞYARÎ: | f. Hüşyarlık, akıllılık. |
| İHTİYARÎ: | Mecburi olmayan. İsteğe bağlı. Bir kimsenin isteğine bırakılmış olan. |
| İHTİYARİYAT: | Yapılması insanın kendi elinde olan şeyler. |
| SAYARİF: | (Sayrefî. C.) Sarraflar. * Kurnaz ve işini bilir kimseler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| YÂR : | f. Dost, ahbab, tanıdık. * Yardımcı. * Âşık. Mâşuk, sevgili. |
| YA : | Kur'ân alfabesindeki son harfin ismidir. Ebcedî değeri 10'dur. Hecâ harflerinin mahmuse kısmındandır. Şedide ile rihve arasında, ortadadır. |