Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| YABAN: | f. Çöl, sahra. |
| YABANİ: | Yabana mensub. Issız yerlerde yaşıyan. Yabancı, alışmamış. |
| İçerisinde 'YABAN' geçenler | |
| BEYABAN: | f. Çöl. Sahra. * İmar olunmamış arazi. * Kır. |
| GULYABANİ: | İnsanı felâkete attığına itikad edilen vahşi bir mahluk ismi. |
| HIYABAN: | f. Cadde. İki tarafı ağaç dikili yol. Bahçe yolu. İki tarafı ağaçlı muntazam yol. * Ortasından su akan ağaçlık yer. * Tahrân'da büyük bir caddenin adı. |
| YABANİ: | Yabana mensub. Issız yerlerde yaşıyan. Yabancı, alışmamış. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| YABANİ : | Yabana mensub. Issız yerlerde yaşıyan. Yabancı, alışmamış. |
| YAB : | f. "Yaften: Bulmak" mastarından emir kökü olup, birleşik kelimeler yapılır. Meselâ: Şifayab $ : Şifa bulan, iyileşen. |
| YA : | Kur'ân alfabesindeki son harfin ismidir. Ebcedî değeri 10'dur. Hecâ harflerinin mahmuse kısmındandır. Şedide ile rihve arasında, ortadadır. |