Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| YEMİN: | Sözü Allah'ı (C.C.) zikrederek kuvvetlendirmek. Kasem. El tutuşarak, Allah'a bağlılıklarını bildirerek, Allah'a ve birbirlerine söz vererek ahitleşmek. Mübarek. Sağ taraf, sağ el. |
| YEMİN-İ LÂĞV: | Alışkanlıkla veya dil sürçmesiyle veya sehven yapılan yemindir (ki; şer'an kefâret lâzım gelmez). |
| İçerisinde 'YEMİN' geçenler | |
| ASHÂB-I YEMİN: | Ahid ve yeminlerinde sebât edenler. Kendi kazançlarından ziyâde Cenab-ı Hakk'ın lütuf ve ikrâmına kavuşacakları ümid edilenler. Allah'a itâatleri ve amelleri iyi olup ahirette amel defterleri sağ taraftan verilecek olanlar. Sağcılar. Mukaddesatçılar. Kur'an ve İmân yolunda Allah (C.C.) için çalışanlar ve bunlara taraftar olanlar. Sağlam ve helâl dâiresinde çalışan kimseler. Cennetlik olanlar. |
| EHYEMİN: | (Heyeman. C.) Âşık olmalar, şaşkınlıklar. |
| GARS-I YEMİN: | Sağ el ile dikilen fidan. * Bir kimsenin yanından, fidan gibi ayrılmayan kişi. |
| GUREBA-İ YEMİN: | İbrahim paşa, Galata ve Edirne saraylarından çıkanlarla, harpte fevkalâde yararlık gösteren yabancılar ve yeni Müslüman olmuşlardan teşkil olunan iki süvari bölüğünden birinin ismidir. Bu iki bölüğe birden "Gureba-i Yemin ve Yesar Bölükleri" denildiği gibi "Garip ve Yiğitler Bölükleri" veya "Aşağı Bölükler" de denilirdi. Gureba-i Yemin'in bayrakları sarı ile beyaz idi. (O.T.D.S.) |
| HÂCİB-İ YEMİN: | Sağ kaş. |
| HINS-I YEMİN: | Yemininde durmayıp bozmak. Nakz-ı ahd da denir. |
| KEDD-İ YEMİN: | El emeği. |
| KEFFARET-İ YEMİN: | Yaptığı bir yemine sadık kalmayıp bozan bir müslümana lâzım gelen keffâret demektir ki: Muktedir ise, müslim veya gayr-i müslim bir köle veya câriye azad etmekten; muktedir değil ise, on fakiri akşamlı sabahlı doyurmaktan veya on fakire birer parça libas giydirmekten; bu üç şeyden birine muktedir olamayana da üç gün muttasıl oruç tutmaktan ibârettir. |
| MİLK-İ YEMİN: | Köle, cariye. |
| MÜLK-İ YEMİN: | Bir kimsenin mülkü olan köle veya câriye. |
| TEKFİR-İ YEMİN: | Yeminin keffaretini vermek. Yemin bozan bir kimsenin ceza olarak ödediği para, tuttuğu oruç. (Bak: Keffaret) |
| YEMİN-İ LÂĞV: | Alışkanlıkla veya dil sürçmesiyle veya sehven yapılan yemindir (ki; şer'an kefâret lâzım gelmez). |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| YEMİN-İ LÂĞV : | Alışkanlıkla veya dil sürçmesiyle veya sehven yapılan yemindir (ki; şer'an kefâret lâzım gelmez). |
| YEMAME : | Ehlî güvercin. |
| YEAKİB : | (Ya'kub. C.) Erkek keklikler. |