Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ZÂBITA: | Yurt içinde emniyet ve intizamı korumakla vazifeli devlet kuvveti, polis. Fık: Bütün hususlara şâmil olmayıp yalnız bir hususa ve onun teferruatına şamil olan hususi kaideye denir. Kanun ve âdet, zabt ve idareye vesile olan bağ. |
| ZÂBITA-İ AHLÂKIYE: | Ahlâk zâbıtası. |
| ZÂBITA-İ BELEDİYE: | Belediye zâbıtası. |
| ZÂBİTÂN: | (Zâbit. C.) Zâbitler. Subaylar. |
| İçerisinde 'ZÂBITA' geçenler | |
| ZÂBİTÂN: | (Zâbit. C.) Zâbitler. Subaylar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ZÂBİTÂN : | (Zâbit. C.) Zâbitler. Subaylar. |
| ZÂBİT : | (C.: Zâbitân) Askere kumanda eden rütbeli asker. * Kuvvetli, yavuz. * Zabteden. Başkalarını zabtedip idare etmeğe memur olan. * Subay. * Mc: Dediğini yaptıran, tuttuğunu koparan kimse. |
| ZÂBİH : | (Zebh. den) Boğazlayan, kesen. Kurban kesen. |
| ZAB : | (Zevben - Zevebânen) Eriyen, erimiş, eridi. |
| ZA : | "Ze" harfinin adı. |