Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ZAHİB: | (Zehâb. dan) Giden, gidici. Bir zanna kapılan. Bir fikre uyan. |
| İçerisinde 'ZAHİB' geçenler | |
| MEZAHİB: | Mezhebler. İslâm itikadı ve amel hususunda esas ittihaz olunan yollar. (Bak: Müctehid) |
| MEZAHİB-İ ERBAA: | Dört mezheb. (Bak: Mezheb) |
| TELFİK-İ MEZAHİB: | Dinî bir mes'elede, hak mezheblerin aynı o mes'ele hakkındaki zıd görüşleri cem'etmekle bir mezheb yapmak. Bu zıd görüşlerle amel etmeyi caiz görür. Fukaha ise bu tarzı caiz görmemişlerdir.Tevhid-i mezahib ise: Hak mezheblerin mes'eleleri arasında, tercih yoluyla bazı mes'elelerini alıp bir mezheb yapmaktır. (Sadreddin Yüksel) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ZAHİD(E) : | (Zühd. den) Tas: Borç olan ibadetlerden, aslî vazifelerden başka dünya süs ve makamlarından feragat eden kimse. Sofi. Müttaki. Zühd ve perhizkârlıkla muttasıf. |
| ZAHA : | Çirkin kokulu, pis kokulu. |
| ZA : | "Ze" harfinin adı. |