Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ZAMM: | Bir şeye bir şeyi ekleme. Artırma. Katma. Fazla olarak verme. Kenarlarını bitiştirme. Gr: Bir harfin zammeli (ötreli) okunuşu. |
| ZAMME: | Ötre o, ö, u, ü, diye okunan harfin harekesi. |
| ZAMME-İ MAKBUZE-İ HAFİFE: | (Ü) sesini veren zamme. |
| ZAMME-İ MAKBUZE-İ SAKİLE: | (U) sesini veren zamme. |
| ZAMME-İ MEBSUTA: | "O" sesi. |
| ZAMME-İ MEBSUTA-İ SAKİLE: | (O) sesini veren zamme. |
| ZAMMETÂN (ZAMMETEYN): | İki zamme. |
| İçerisinde 'ZAMM' geçenler | |
| MEZAMM: | Zemmetmek. Ayıplamak. |
| MUNZAMM: | Zamm edilen. İlâve edilen. * Ek. Üste konan, katılan. |
| MUTAZAMMIN: | İçine alan, tazammun eden. * Üstüne alan. Tazmini kabul eden. * Muhit ve müştemil olan. |
| MUZMİR (MUZAMMİR): | Gazâ veya yarış için atını hazırlayıp terbiye eden kişi. |
| MÜTEZAMMIH: | Güzel kokulu şeylerle karışmış olmak. |
| MÜTEZAMMIN: | Koltuğa alan. * Kavrayan, içine alan, müştemil. |
| TAZAMMUD: | Yaranın merhemli bezle sarılması. |
| TAZAMMUN: | İhtiva etmek. İçine almak. İçinde başka şeyleri havi olmak. Muhit olmak. * Tazmini kabul etmek. Kefil olmak. * Man: Lâfzın, mevzuu olduğu mânanın cüz'üne delâlet etmesi. |
| ZAMME: | Ötre o, ö, u, ü, diye okunan harfin harekesi. |
| ZAMME-İ MAKBUZE-İ HAFİFE: | (Ü) sesini veren zamme. |
| ZAMME-İ MAKBUZE-İ SAKİLE: | (U) sesini veren zamme. |
| ZAMME-İ MEBSUTA: | "O" sesi. |
| ZAMME-İ MEBSUTA-İ SAKİLE: | (O) sesini veren zamme. |
| ZAMMETÂN (ZAMMETEYN): | İki zamme. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ZAMME : | Ötre o, ö, u, ü, diye okunan harfin harekesi. |
| ZAM : | (Bak: Zamm) |
| ZA : | "Ze" harfinin adı. |