Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ZEVAHİR: | (Bk: Zavahir) |
| ZEVAHİR: | Dolu, taşkın, coşkun denizler. Mc: Yüksek şan ve şerefler. |
| ZEVAHİR: | (Zühre. C.) Çiçekler. Parlak yıldızlar. Ziynetli, parlak ve berrak olanlar. |
| İçerisinde 'ZEVAHİR' geçenler | |
| İçerisinde 'ZEVAHİR' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ZEVAHİF : | (Zâhife. C.) Yerde sürünerek yürüyen hayvanlar, sürüngenler. |
| ZEVAH : | Gitmek. |
| ZEVABE : | (C.: Zevâib) Saç bölüğü. * Zülüf. * Kılıç tasması. |
| ZEV' : | Ölüm sebebiyle gelen sıkıntı, keder. |
| ZE : | Kur'an alfabesinde onbirinci harftir ve ebcedi kıymeti 7'dir. |