Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ZEVV: | Irak diyarında bir dağın adı. Kadr, kıymet. Miktar. |
| ZEVVAK: | Bir şeyi fazlasıyla deneyen. Bir şeyi çok fazla tadan. |
| İçerisinde 'ZEVV' geçenler | |
| HAZEVVER: | Kısa boylu kimse. |
| MÜTEZEVVİC: | (C.: Mütezevvicîn) (Zevc. den) Evli, evlenmiş, evlenen. |
| MÜTEZEVVİD: | (C.: Mütezevvidîn) (Zâd. dan) Yanına azık veya erzak alan. |
| MÜTEZEVVİDÎN: | (Mütezevvid. C.) Yanlarına azık, erzak alanlar. |
| MÜTEZEVVİK: | (Zevk. den) Zevk ve safâ eden. * Tadına bakan. Birkaç defa tadan. |
| MÜZEVVA: | (Zâviye. den) Zâviyeli, köşeli. |
| MÜZEVVAK: | Nakış yapan. Nakkaş. |
| MÜZEVVEB: | Eritilmiş. |
| MÜZEVVEC: | (Zevc. den) Çiftleştirilmiş, tezvic edilmiş. |
| MÜZEVVER: | Uydurulmuş, düzme. * Fitne, dedikodu. |
| MÜZEVVİB: | Eriten. |
| MÜZEVVİR: | Yalancı, dolandırıcı, arabozucu. |
| MÜZEVVİRÂNE: | f. Arabozuculukla. |
| MÜZEVVİRÎN: | (Müzevvir. C.) Müzevvirler, arabozucular. |
| TEZEVVUK: | (C.: Tezevvukat) (Zevk. den) Tad alma, zevk alma. Tatma. |
| TEZEVVÜC: | (C.: Tezevvücât) (Zevc. den) Evlenme, kadın eş alma, zevce edinme. |
| TEZEVVÜCÂT: | (Tezevvüc. C.) Evlenmeler, zevce edinmeler. |
| TEZEVVÜD: | Azıklanma. Yanına yiyecek alma. |
| ZEVVAK: | Bir şeyi fazlasıyla deneyen. * Bir şeyi çok fazla tadan. |
| ZULMET-İ MÜZEVVER: | Dedikodu, fitneden hâsıl olan azab ve mânevi karanlık. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ZEVVAK : | Bir şeyi fazlasıyla deneyen. * Bir şeyi çok fazla tadan. |
| ZEV' : | Ölüm sebebiyle gelen sıkıntı, keder. |
| ZE : | Kur'an alfabesinde onbirinci harftir ve ebcedi kıymeti 7'dir. |