Block title
Block content

Risale-i Nur'da Meleklerin Varlığı İspat Edilmiş midir?

 
Cevap

Değerli Kardeşimiz;

Yirmi Dokuzuncu Söz'de meleklerin varlığı çok kati bir şekilde ispat edilmektedir; bu risaleye bakılabilir. Burada geçen delillerden bir kaçına işaret etmeye çalışalım.

"Öyleyse, şu ehl-i edyandaki bu itikadat-ı umumiyenin sebebi ve senedi, tevatür-ü mânevî kuvvetini ifade eden pek çok kerrat ile melâike müşahedelerinden ve ruhanîlerin rüyetlerinden hasıl olan mebâdi-i zaruriyedir, esâsât-ı kat'iyedir."(1)

Bütün dinlerin ve bu dinlere tabi olan insanların, genel olarak meleklere iman edip kabul etmesi ve meleklerin varlığında icma ve ittifak etmeleri, meleklerin varlığını kati olarak ispat ediyor. Zira olmayan ve hiç bilinmeyen bir şeyin bütün insanlık aleminde kabul edilmesi ve üzerinde ittifak kurulması imkansızdır. Öyle ise insanlık içerisinde bir zümre melekler ile görüşüp onlar ile konuşmuş ki bu mübarek taife insanlık içinde kök salıp kabul edilmiştir. Yoksa hiç görüşme ve konuşma olmadan bir taifenin esaslı ve köklü bir şekilde insanlık içinde yerleşmesi mümkün olamaz.

Özet olarak, bugün insanlığın genel geçer bir kaide şeklinde melekleri kabul edip iman etmesi, onların varlığını ve onlar ile sohbet etmenin imkan dahilinde olduğunu kati bir şekilde ispat edip gösteriyor demektir. Yoksa aslı ve esası olamayan bir şeyin insanlık içinde genel geçer bir kaide şekline girmesi mümkün ve cari değildir. Yüz binlerce Peygamberin ve milyonlarca evliyanın melekler ile sohbet edip konuşmaları, insanlığın melekleri kabul etmesinde ve iman getirmesinde bir öncül bir kaziye olmuştur.

"Birinci basamak: Semâvâtın, melâike ile tesmiye edilen münasip sakinleri vardır. Çünkü, küre-i arzın semâya nispeten küçüklüğü ve hakaretiyle beraber zevilhayatla dolu olması, semâvâtın ve müzeyyen burçları zevi'l-idrakle dolu olmasını tasrih ediyor. Ve keza, semâvâtın bu kadar ziynetlerle tezyin edilmesi, behemehal zevi'l-idrâkin takdir ve istihsan ile nazar-ı hayretlerini celb etmek içindir. Çünkü, hüsn-ü ziynet, âşıkların celbi içindir. Yemek ve taam da aç olanlara yapılır. Maahaza, ins ve cin o vazifeyi ifâya kâfi değillerdir. Ancak, gayr-ı mahdut, oraya münasip melâike ve ruhânîler o vazifeyi ifâ edebilir."(2)

Kâinat, maddi olarak insan için çok geniş ve büyük bir mekandır. İnsan kâinat içinde âdeta bir zerre mesabesindedir. Halbuki kâinatın çok mekan ve tabakalarını Allah gayet mükemmel bir derecede süsleyip hikmetli bir şekilde tanzim etmiştir.

Süslemek ve hikmetli tanzim etmek fiilleri ise takdir ve tahsin edici nazarları ister ve gerektirir. İnsan ise bu takdir ve tahsin etme işinde yetersiz kalıyor, bu yüzden Allah kâinatın o geniş ve mükemmel âlem ve tabakalarını şuur sahibi sakinlerle donatmıştır.

Yani kâinatın her karışı için, orayı seyredip Allah’ın sanat ve güzelliklerini övüp ibadet edecek mahluklarla doldurmuştur. Dünya gibi, semavata nispeten harabe bir yerde, her yer hayat ve şuur ile donatılsın, ama dünyaya nispeten saraylar gibi güzel ve parlak olan semada şuur sahibi varlıklar olmasın, bu Allah’ın hikmetine zıt bir durum olurdu.

Bu yüzden Allah kâinatın her yerini takdir ve tahsin edici mahlukları ile doldurmuştur ki bu mahlukların şeriattaki adı melek ve ruhanilerdir.

Dipnotlar:

(1) bk. Sözler, Yirmi Dokuzuncu Söz.

(2) bk. Mesnevî-i Nuriye, Onuncu Risale.

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editör

Kategorisi: İçerik ve Külliyat | Yazar: Sorularla Risale | Okunma Sayısı: 1989 | Word indir | Pdf indir
Paylaş
BENZER SORULAR
Yükleniyor...