SAİD GÜNDÜZ
1949 ISPARTA-Eğridir doğumlu Said Gündüz, Emirdağ Lahikası-II’de Üstad Bediüzzaman Hazretleri tarafından anlatılan motorlu kayık hadisesinin başkahramanı “Demirci Salih Gündüz”ün oğludur. (bk. Salih Gündüz) Kayıkta bulunan ve mektupta bahsedilen çocuk, Said Gündüz’dür. Babasından dinlediği ve hatırlayabildiği kadarıyla hadiseyi anlatıyor. Anlattıkları babası Demirci Salih’le aynı ifadeleri ihtiva ettiğinden teferruatını oraya havale ettik.
“İçinde Bulunan Çocuğa Bir Parça Acıdım”
1954 senesinde Eğirdir Gölü’nde evler büyüklüğündeki dalgalara tutulan motorlu kayık içinde beş yaşındaki küçük Said de vardır. Bediüzzaman bunu, alakalı mektubunda şöyle belirtiyor:
"Ben daha fırtına ve yağmur başlamadan evvel hiss-i kablelvuku ile hazine-i rahmete bir anahtar olacak dehşetli ve heyecanlı bir musibet hissettiğimden mütemadiyen Cevşen’i ve Şah-ı Nakşibend’in virdini okuyordum. Denizin o dehşeti içinde kemal-i şevkle o mübarek denizi kabir olarak kabul ediyordum. Böyle kazayla vefat eden şehit hükmünde olduğu gibi, şehit de veli hükmünde olmasından altı arkadaşıma acımadım. Yalnız içinde bulunan çocuğa bir parça acıdım. O kayığın makinesi bozulduğu ve yelkeni de rüzgâr onun aksiyle geldiği için faide vermediğini ve denizin mevcleri de pek büyük; evvela kayığa ve zahiren bize hücum etmesiyle beraber kayığın içine girmediği için kemal-i sabır ve şükürle karşıladık ve salimen sahile çıktık. ‘Elhamdülillahi alâküllihal’ dedik... Said Nursî." (Emirdağ Lâhikası-II, 12. Mektup, s. 198)
“Karpuzu Yiyip Yemediğimi Hatırlamıyorum”
"Babam bu olayın ertesi sabahı Üstad’ın yanına gitmiş. Üstad ona bir karpuz vermiş, ‘Git bu karpuzu Said’e ver, yesin.’ demiş."
"1949 yılı doğumluyum. O hadise 1954’te olduğuna göre ben beş yaşındaymışım. Üstad’ın bana gönderdiği karpuzu yiyip yemediğimi hatırlamıyorum. Kayıkta korkmayan bir Üstad, bir de benmişim."
“Üstad pederimin demirci dükkânına arada bir gelirdi. Millet hemen başına toplanırdı. Bizim Eğirdir Bağlar’da Konya yolu üstünde bahçemiz vardı. Üstad gezmeye çıktığı zaman bizim bahçeye de uğrardı. Daha sonraları Üstad’la görüşmem, dayım Osman Çağlar’ın götürmesiyle oldu."
“Menfî Bir Hadiseyi Üstad Önledi…”
“Zübeyir Ağabey, Üstad Hazretlerinin Barla’ya gitmesi için Eğirdir kaymakamından müsaade almaya gidiyor. Kaymakam, Zübeyir Ağabeyi merdivenlerden bir ittiriyor; eğer merdiven korkuluklarına tutunmasa gitti… Peder de bunu duyuyor, sinirleniyor. ‘Bunu nasıl yapar bu terbiyesiz adam!’ diye hiddetleniyor. Kaymakama kadar gidiyor; ona ders verecek, gözdağı verecek, öldürecek... Bu arada Üstad haber alıyor, iki defa haber gönderiyor, ‘Gitme, yapma; menfî hareketten men edilmişiz, müspet hareket ediniz…’ diye. Peder efeydi tabiî."
“Kaymakam o sırada odasında yokmuş. Bekliyor, nasıl olsa gelecek diye... Bu sırada Üstad bizzat arabasıyla Eğirdir kaymakamlığının önüne varıyor, menfî hadise vuku bulmasın diye... Babam Demirci Salih’i arabaya alıyor, götürüyor.”
(bk. Ömer ÖZCAN, Ağabeyler Anlatıyor-I)