İSTİĞFAR, TÖVBE

"Kusur etse, istiğfar etmeli. 'Yâ Rab, kusurumuzu affet. Bizi kendine kul kabul et. Emanetini kabzetmek zamanına kadar bizi emanette emin kıl. Âmin!' demeli ve Ona yalvarmalı." (Sözler, Altıncı Söz)

"Mert ve vicdanlı bir mü’min, küçük ve cüz’î bir hata veya menfaatle yüzer zararı ehl-i imana vermez. Eğer hata etse, verse, çabuk tevbe etmek lâzımdır." (Sözler, On Üçüncü Söz, İkinci Makam)

"Senin hakkın medih değil, istiğfardır, nedâmettir." (Sözler, On Sekizinci Söz, Birinci Nokta)

"Seherdir ehl-i zenbin tevbegâhı, Uyan ey kalbim vakt-i fecirde, Bikün tevbe, bicu gufran, zidergâh-ı İlâhî." (Sözler, On Sekizinci Söz, Üçüncü Nokta)

"İstiğfara müncer olan derk-i kusur ise, gurura müncer olan hüsn-ü amelin rüyetine böyle vesveseli adama müreccahtır." (Sözler, Yirmi Birinci Söz, İkinci Makam, Dördüncü Vecih)

"Vesveseli adam, amelini güzel görüp gurura düşmektense, amelini kusurlu görse, istiğfar etse, daha evlâdır." (Sözler, Yirmi Birinci Söz, İkinci Makam, Dördüncü Vecih)

"Enâniyeti bıraksa, hayrı ve vücudu tevfik-i İlâhiyeden istese, şer ve tahripten ve nefse itimattan vazgeçse, istiğfar ederek tam abd olsa, o vakit يُبَدِّلُ اللّٰهُ سَيِّاٰتِهِمْ حَسَنَاتٍ sırrına mazhar olur." (Sözler, Yirmi Üçüncü Söz, İkinci Mebhas, Birinci Nükte)

"Aklın varsa tevbe kapısı açıktır. ... Tevbe et, tevekkül et." (Sözler, Yirmi Üçüncü Söz, İkinci Mebhas, Üçüncü Nükte)

"Dua ve tevekkül meyelân-ı hayra büyük bir kuvvet verdiği gibi, istiğfar ve tevbe dahi meyelân-ı şerri keser, tecavüzâtını kırar." (Sözler, Yirmi Altıncı Söz, İkinci Mebhas, Yedinci Vecih)

"Herbir günah içinde küfre gidecek bir yol var. O günah, istiğfarla çabuk imha edilmezse, kurt değil, belki küçük bir mânevî yılan olarak kalbi ısırıyor." (Lem'alar, İkinci Lem'a, Birinci Nükte)

"Gaffâr ismi günahların vücudunu ve Settâr ismi kusûrâtın bulunmasını iktiza ettikleri gibi, Cemîl ismi de çirkinliği görmek istemez." (Lem'alar, On Birinci Lem'a, Yedinci Nükte)

"Zırhınız, Kur’ân tezgâhında yapılan takvâdır. Ve siperiniz, Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâmın Sünnet-i Seniyyesidir. Ve silâhınız, istiâze ve istiğfar ve hıfz-ı İlâhiyeye ilticadır." (Lem'alar, On Üçüncü Lem'a, İkinci İşaret)

"Şeytanın mühim bir desisesi, insana kusurunu itiraf ettirmemektir, tâ ki istiğfar ve istiâze yolunu kapasın." (Lem'alar, On Üçüncü Lem'a, On Üçüncü İşaret)

"Nefsine nazar-ı rıza ile baktığı için, ayıbını görmez. Ayıbını görmediği için itiraf etmez, istiğfar etmez, istiâze etmez, şeytana maskara olur." (Lem'alar, On Üçüncü Lem'a, On Üçüncü İşaret)

"Nefsini ittiham eden, kusurunu görür. Kusurunu itiraf eden, istiğfar eder. İstiğfar eden, istiâze eder. İstiâze eden, şeytanın şerrinden kurtulur. Kusurunu görmemek, o kusurdan daha büyük bir kusurdur." (Lem'alar, On Üçüncü Lem'a, On Üçüncü İşaret)

"Hakikî imanın kudsî ilâçlarından ve nurlarından, tevbe ve istiğfarla, dua ve niyazla istimal ediniz." (Lem'alar, Yirmi Beşinci Lem'a, Yirmi Beşinci Devâ)

"Senin nefsinin bilmediğin kusurlarıyla onda bir hissesi var. O hisseye karşı istiğfar ve tevbe ile, nefsine ‘Bu tokada müstehak oldun’ demelisin." (Lem'alar, Yirmi Altıncı Lem'a, On Beşinci Rica)

"Senin, mânevî bir nedamet, gizli bir tevbe ve zımnî bir istiğfar hükmünde olan kusurunu bilmen ve o haslette haksız olduğunu anlaman, onun şerrinden seni kurtarır." (Mektubat, Yirmi İkinci Mektup, Birinci Mebhas, Dördüncü Vecih)

"Rahmet-i İlâhiyeden ümit kesilmez." (Mektubat, Yirmi Altıncı Mektup, Üçüncü Mebhas)

"Bu geceler elli senelik bir ibadet hükmüne geçebilir. Onun için, elden geldiği kadar Kur’ân’la ve istiğfar ve salâvatla meşgul olmak büyük bir kârdır." (Şualar, On Dördüncü Şuâ)

"Güneşin mağripten çıkması bedahet derecesinde herkesi tasdike mecbur ettiğinden, tevbe kapısı kapanır, daha tevbe ve iman makbul olmaz." (Şualar, Beşinci Şua, Birinci Makam)

"Herbir hâlis, hakikî şakirt, bir dille değil, belki kardeşleri adedince dillerle ibadet edip istiğfar eder. Bin taraftan hücum eden günahlara, binler dille mukabele eder." (Kastamonu Lâhikası, 64.Mektup)

"İnsan hatâdan hâli olamaz; fakat tevbe kapısı açıktır." (Kastamonu Lâhikası, 149.Mektup)

"Günah ve emre muhalefet ettiği vakit, kalben tevbe ve nedamet etmek iledir. Yoksa, büyük günahları serbest işleyip istiğfar etmemek ve aldırmamak, o imandan hissesi olmadığına delildir." (Emirdağ Lâhikası-I, 151.Mektup)

"Kader-i İlâhi isyanımız için musibet verir. Ona rızadâde olmak, o günahtan tevbe demektir." (Hutuvât-ı Sitte)

"Evet, vakit yaklaştı. Dünya kazûratından temizlenmek üzere bir gusül lâzımdır." (Mesnevi-i Nuriye, Habbe)