"Bu, benim değil, Risale-i Nur’un kerametidir. Risale-i Nur ise, Kur’ân’ın malıdır ve tefsiridir." Üstad, şahsıyla Risale-i Nur'u neden hep ayırıyor?

Değerli Kardeşimiz;

Evvelâ ilim; kesbî ve vehbî olmak üzere iki nevidir. Kesbî ilimler ancak meşakkat ve gayret ile elde edilen ilimlerdir. Vehbî ve ledünnî ilimler ise Allah’ın, kullarına ihsanı ve ikramı ile bahşettiği ilimlerdir. Kesbî ilimleri elde etmekte herkes müsavidir. Bunun yolu, medresede ve ilim yuvalarında tedrisat yapmak cehd ve gayret etmektir. Vehbî ve ledünnî ilimler belli bir kemale ve kıvama gelen insanlara Allah tarafından verilen bir lütuf ve nimettir. Ledünnî ve vehbî ilimlerin varlığı ve meşruluğu Kur’an, Sünnet ve İcma ile sabittir.

İkincisi, Risale-i Nurlar vehbî bir tefsirdir. Yani Risale-i Nurlar Üstad Hazretlerinin deha ve ilminden gelen bir tefsir değil, Allah’ın bu zaman insanlarına şiddetli bir ihtiyaçtan dolayı yazdırmış olduğu İlhamî bir tefsirdir. Üstad Hazretleri burada sadece bir vesile ve vasıtadır. Bu cihetle her âlim; “Benim eserlerim vehbîdir” diyemez.

Üçüncüsü, Üstad Hazretlerinin Risale-i Nurları vehbî bir tarzda ikram-ı İlahî görmesi ve “ilhamen ve ihtaren yazdırıldı” demesi bir tevhid hakikatinden ileri geliyor. Yoksa şahsına bir makam ve nefsine bir hisse çıkarmak için değildir. O tevhid hakikati ise insanın kendi üzerindeki nimetleri Allah’tan bilmesidir. Yoksa haksız bir temellük ile nimetleri kendine mal etmek şükür yolunu tıkayan marazî bir haldir.

İşte Üstad Hazretleri bütün kemalat ve nimetleri Allah’ın bir ikramı bir nimeti olarak gördüğü için, fahir değil, şükür yolunu tutmuştur. Üstad Hazretlerinin Nurları ilham ve ihtar olarak görmesi bu noktadan dolayıdır. Nurların çok yerinde Üstad Hazretleri tahdis-i nimeti talebelerine ders veriyor.

Bu cihetle her âlim, eserlerini böyle görmelidir. Belki her âlim "eserlerim vehbîdir" diyemez, ama tahdis-i nimet noktasından bir ikram ve ihsan nazarı ile bakabilir.

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü